Your website is a front door. Je website is een voordeur.

Every form on our website — search, login, contact, order tracking — takes text from a stranger and hands it to our systems. If the code behind the form does not strictly separate what the visitor typed from what the system should do, the visitor can type instructions. A crafted search term becomes “show me every customer”. A crafted username becomes “make me an administrator”. No password is guessed, no server is hacked; the website simply does what it was asked.

Business impact: the entire customer database leaves through the front page, often in one request. This is a personal-data breach under GDPR with a 72-hour notification clock, plus the customer letters, the press questions, and the brand damage of “they left the door open”. The defect is decades old and completely preventable; finding it in our own code costs a fraction of finding it in the news.

Elk formulier op onze website — zoeken, inloggen, contact, orderstatus — neemt tekst aan van een vreemde en geeft die door aan onze systemen. Als de code achter het formulier niet strikt scheidt wat de bezoeker typte van wat het systeem moet doen, kan de bezoeker opdrachten typen. Een slim gekozen zoekterm wordt “laat me alle klanten zien”. Een slim gekozen gebruikersnaam wordt “maak mij beheerder”. Er wordt geen wachtwoord geraden, geen server gehackt; de website doet gewoon wat hem gevraagd wordt.

Bedrijfsimpact: de volledige klantendatabase vertrekt via de voorpagina, vaak in één verzoek. Dit is een datalek onder de AVG met een meldtermijn van 72 uur, plus de brieven aan klanten, de vragen van de pers en de reputatieschade van “ze hadden de deur open laten staan”. De fout is decennia oud en volledig te voorkomen; hem vinden in onze eigen code kost een fractie van hem terugvinden in het nieuws.

A website is not one thing. It is a content system, a dozen plugins, a theme, a web server and the libraries underneath — each written by someone else, each with its own release schedule. When a hole is found in any of them, the fix and the description of the hole are published together. From that moment, automated scanners sweep the entire internet for sites still running the old version. The gallery plugin an agency installed years ago, for a campaign nobody remembers, is exactly what they find.

Business impact: full control of the website — defacement, a fake login page under our own domain, malware served to every visitor, or a quiet foothold from which the attacker looks for a path inward. The uncomfortable truth is that nobody had to be clever. The instructions were public, and the fix had been available for months.

Een website is niet één ding. Het is een contentsysteem, een dozijn plug-ins, een thema, een webserver en de bibliotheken daaronder — elk door iemand anders geschreven, elk met een eigen releaseritme. Wordt er in één van die onderdelen een gat gevonden, dan worden de reparatie en de beschrijving van het gat samen gepubliceerd. Vanaf dat moment doorzoeken automatische scanners het hele internet naar sites die nog op de oude versie draaien. De galerij-plug-in die een bureau jaren geleden installeerde, voor een campagne die niemand meer kent, is precies wat ze vinden.

Bedrijfsimpact: volledige controle over de website — bekladding, een nep-inlogpagina onder ons eigen domein, malware voor elke bezoeker, of een stil bruggenhoofd van waaruit de aanvaller een weg naar binnen zoekt. De ongemakkelijke waarheid: niemand hoefde slim te zijn. De handleiding was openbaar, en de reparatie was al maanden beschikbaar.

Billions of e-mail and password pairs from other companies' breaches circulate freely. People reuse passwords, so a bot network tries those pairs against our login page — millions of attempts a night, spread across thousands of addresses so no single one looks suspicious. A small share works. The attacker is now inside real customer accounts: order history, saved addresses, stored payment methods, loyalty balances, and the ability to change the delivery address on the next order.

Business impact: fraud that we refund, loyalty points that vanish, customers who blame us — correctly, from their point of view, because it happened on our site. Support costs spike, chargebacks follow, and “was your account hacked?” becomes a headline about us, not about the site where the password actually leaked. A login page that only checks the password is a login page that checks nothing the attacker does not already have.

Miljarden combinaties van e-mailadres en wachtwoord uit lekken bij andere bedrijven circuleren vrij. Mensen hergebruiken wachtwoorden, dus een botnetwerk probeert die combinaties op onze inlogpagina — miljoenen pogingen per nacht, verspreid over duizenden adressen zodat geen enkel adres opvalt. Een klein deel werkt. De aanvaller zit nu in echte klantaccounts: bestelhistorie, opgeslagen adressen, bewaarde betaalmethoden, spaarsaldo's, en de mogelijkheid om het bezorgadres van de volgende bestelling te wijzigen.

Bedrijfsimpact: fraude die wij terugbetalen, spaarpunten die verdwijnen, klanten die ons de schuld geven — terecht, vanuit hun perspectief, want het gebeurde op onze site. Supportkosten schieten omhoog, chargebacks volgen, en “is uw account gehackt?” wordt een kop over ons, niet over de site waar het wachtwoord werkelijk lekte. Een inlogpagina die alleen het wachtwoord controleert, controleert niets wat de aanvaller niet al heeft.

Our checkout and login pages load code from other companies: analytics, a chat widget, fonts, a cookie banner, a review badge. That code runs in the customer's browser with the same rights as our own — it can read every field on the page. When one of those suppliers is compromised, or a domain they used expires and is bought by someone else, the script is quietly swapped. Payments still succeed. The customer sees nothing. But every card number and password typed on our page is also sent to a third party.

Business impact: card-brand fines and forced re-certification, the cost of reissuing thousands of cards, a mandatory breach notification, and a story in which our name is on the page where the theft happened — even though the code was not ours. Every script we allow on a payment or login page is a supplier we have handed the keys to. Most companies cannot list them.

Onze afreken- en inlogpagina's laden code van andere bedrijven: analytics, een chatwidget, lettertypen, een cookiebanner, een reviewbadge. Die code draait in de browser van de klant met dezelfde rechten als onze eigen code — ze kan elk veld op de pagina lezen. Wordt één van die leveranciers gehackt, of verloopt een domein dat zij gebruikten en koopt iemand anders het, dan wordt het script stilletjes vervangen. Betalingen slagen gewoon. De klant ziet niets. Maar elk kaartnummer en wachtwoord dat op onze pagina wordt getypt, gaat óók naar een derde.

Bedrijfsimpact: boetes van de kaartmaatschappijen en verplichte hercertificering, de kosten van duizenden nieuwe kaarten, een verplichte datalekmelding, en een verhaal waarin onze naam op de pagina staat waar de diefstal plaatsvond — ook al was de code niet van ons. Elk script dat we toelaten op een betaal- of inlogpagina is een leverancier aan wie we de sleutels hebben gegeven. De meeste bedrijven kunnen ze niet opsommen.